Yaklaşsana, gölgemde dur biraz; güneş yakmasın tenini.
Şimdi gördüğün her şey benden yapılmış gibi...
Utanma, artık gökyüzünü benmişim gibi tasvir edebilirsin.
Gelsene, yanımda dur, gölgemde...
Kelimelerimi tek tek gökyüzüne as.
Bak, Ay üstümüzde...
Çekinme artık, yaklaş; Gölgem kavrasın bedenini.
Zorlanıyorsan, ağaç olduğumu hayal et,
Kalbimin olduğu yere başını yasla,
Dallarımın arasından, kelimelerimi seyret.
Korkma. Haydi, son bulut kalkmadan yetiş!
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
