Şiir > Toplumcu
üzgün
Umut Çocukları
Tutuşmuş kalbinde çaresizlikler / Sokakların prangalı özgürlüğünde / Dilinde özlem
nostaljik
Çocukluk Günlerim Yalın Ayak…
Sandıktan çıkarttım birer birer / naftalin kokulu elbiselerimi, / bütün
karışık
Hastane Koridorları (Hastanede Annem İçin Refakatçi Kalınca Yazıldı)
Koşturma, bir telaş, bir hareket / Kimi bağırıyor, kimi çağırıyor /