]Sürünüyorum...
Çıkmaya çalışıyorum oradan
Ve kurtulmaya.
Çıkıp kurtulmaya çalışıyorum.
Ellerim ve ayaklarımla
ve yuvarlanışıyla kafamın,
çıkmaya çalışıyorum o boşluktan.
Orası neresi bilmiyorum.
Bir yokuş mu çıkamadığım?
Yoksa bir iniş mi inemediğim?
Bilmiyorum...
Sadece sürünüyorum...
Kokusu geliyor çiçeklerin soluduğumda.
Bir gül yaprağının tadı geliyor damağıma.
Seslerini duyuyorum böceklerin soluğum durulduğunda
Ve ötüşlerini kuşların, kulak kabarttığımda.
Ne zaman elime alacağım bir çiçeği dalından koparmaksızın?
Ne zaman tadını alacağım bir gül yaprağının?
Ne zaman duyacağım kanat çırpışlarını kuşların?
Bilmiyorum.
Sadece sürünüyorum...
Sevdiklerimin sesleri geliyor zihnimin kulağına.
Bir zamanlar sevdiklerimin...
Ayak seslerinden tanıyorum bazılarını.
Oysa onlar çoktan unuttular varlığımı.
Onları düşünüyor
Ve sürünüyorum....
Çıktığım ağaçların hissi beliriyor çıplak ayaklarımda,
Ve burnumda yapraklarının kokusu...
Çoktan dökülen yapraklarının...
Bir daha ne zaman bir ağacı kollarıma alacağımı,
Bilmiyorum...
Sadece sürünüyorum...
Bir flüdün sesi geliyor kulaklarıma.
Bir zamanlar tanıdığım birisinin nefesinde canlanan...
Peki ya kimdi flüdü çalan?
Bilmiyorum...
Sadece sürünüyorum...
Tanıdık bir soluk duyuyorum kulaklarımda,
kendi soluğum mu acaba?
Bilmiyorum...
Sadece sürünüyorum...
Bir karganın ötüşünü duyuyorum.
Üzülüyorum.
Ve içimdeki o emsalsiz hüzünle,
Sürünüyorum...
