Şuraya son kez birşeyler yazmak istiyorum.Ama harbiden son .
Yapın çayınızı alın bir ince belli, öyle okuyun yanlız.
Hazır çocuk Hayalken yazayım da . Sonra Despot kocakarı Hayal gelir de siliverir yazdıklarımı.
Gerçi yazılarım ayağa dolanan bir sakız gibi olabilir.Tatsız tuzsuz.Lakin tertemiz.İşte ona laf ettirmem.Gelişine yazıyorum şu an .
Konu şiirlerimi yazma amacım
(Ah bir de insanın bir duruşu olmalı değil mi.Ne yapalım içimizdeki insan sevgisi yok mu.Kırıp dökmek kolay kimi insana .Aman boşverin duruş muruş...)
Şu hayatta ilk kez- ailem hariç-farkedilmek istedim belki de .
Belki birilerini iyi manada etkilerim demiştim.Ama yok vazgeçtim.
Benim gibi yabani birisi yapamaz "sosyal platformlarda"
Aslında en büyük farkedişim şiirlerimde neyin eksik olduğuydu.
Tutkuydu bendeki eksiklik . Tutkusu olmayan bir insan yazmamalıymış şiir...
Neyse bıraktım artık.Yine döndüm dolaştım son yazımı buraya yazayım dedim.Burası zihnimin arka bahçesi oldu artık .
Buraya çocuk Hayal yazıyor sonra kocakarı Hayal silecek nasıl olsa...
Ben kalabalık yaşıyorum aslı nda.Zihnim kalabalık...
1 Çocuk Hayal (mutlu)
2 Çocuk Hayal (öfkeli)
3 Kocakarı Hayal (olması gereken huzurlu bir büyükanne adayı)
4 Despot kocakarı Hayal (arada çıkıyor)
5 Erkek Fatma(hem de atarlı giderli arada tespihli ama çok nadir)
6 Dindar Hayal (fazla idealize edilmiş bir kişilik korkuyorum)
Aslında bunların karışımı olmalıyım dengede ama nerede.... birinin yakasına yapışıyorum illaki.
Bir de şunu farkettim,şiir okumak bana yaramıyor sevginin,nefretin her türlü duygunun aşırı yoğunluğu beni hasta ediyor.
Bende hastalık derecesinde empatlık var . Biri ağlarsa ben de ağlıyorum ağlayan susuyor ben devam ediyorum.Biri kusar ben de kusarım.
Bu yüzden şiir de okumayacağım.Bütün hüzünleri sünger gibi çekiyorum.Hasta olacağım.Midem ağrımaya başlıyor.Çarpıntı oluyor. Vazgeçtim.
Biraz deli, ne melek ne şeytan hayata tutunmaya çalışan sıradan bir insanım işte.Kimseyle bir derdim yok.Kendimle haşır neşirim.
Neyse bu yazı çok uzadı.Hoşçakalın.
