"En iyi edebiyat, okuyucunun 'Bunu ben de yazabilirdim!' diye düşündüğü, ama asla yazamadığı edebiyattır." - Oscar Wilde"

yazı resim

Sen, ellerimin boşluğu karanlıklarda
Yüreğime süzülen ışık...
Dinmeyen yürek sızılarım
Yokluğunda alamadığım nefes
Dallarında tutunamadığım...

Sen, umarsız gecelerde körüklü sevda ateşlerim
Yanlızlıklarında kayboluşlarım
Üşüyüp buz tutuşlarım,
Kahroluşlarım!

Sen, karlı dağların ardında
Gizlenen korkularım
Yüreğimin kopuk teli,
Kırık dökük notalarım.
Yeşil umutlarım,
Pembe masallarım,
Gözü yaşlı, büyümeyen
Çocuk şarkılarım...

Sen, uyuyamadığım uykular
Karanlık sokaklarda kendimden kaçışlarım.
Sevinçlerin tükenişi
Gidenlerin gelmeyişi
Tesellisiz akşamlarda dokunamadığım...

Sen, bükülü mendillerde kuruyan
Gözyaşlarım!
Sebepsiz dalıp gidişlerim
Yerle bir edilmiş bir gülün dikeninde
Kanayan ümitlerim...

Sen, gerçekleşmeyen hayallerim
Yüreğime hapsettiğim iflah olmaz acılarım
...özlemlerim!
Tanrı'ya duyuramadığım bitmeyen yakarışlarım
Sen,
Asla unutamadığım...

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön