"Bazı kitaplar vardır, kapağını açtığınızda içinizden bir ses 'Kahretsin, yine mi sen?' der." — Terry Pratchett"

Saçlarıma Yıldızları Taktığın Gün

yazı resim

SAÇLARIMA YILDIZLARI TAKTIĞIN GÜN

Saçlarıma yıldızları taktığın gün
Bir şiir yazdım senin için
Ve o gün salıncaklarımı verdim
Uçurtmalarımı hediye ettim boyacı bir çocuğa
Balkondan sarkıttığım sarmaşıklarımı
Elimdeki kör makasla kestim
Menekşelerimi alt komşunun kapısına bıraktım
Saçlarıma yıldızları taktığın gün
Bütün çocuksu hayallerimi
Dün akşam sokaktan geçen eskiciye
Beş paraya sattım
Biraz ucuza gittiler
Ama ne fark eder ki?
Bu sabah tüm fotoğrafları
Bahçede yaktım
Kalan külleri kavanozda saklıyorum
Saçlarıma yıldızları taktığın gün
Ağlamayı bıraktım çocuklar gibi
Her gece şarkılardan fal tuttum
Şarkılar bana düşman sanki
Geceleri balkondaki kanepede yattım
Cırcır böceklerinin sesini taklit ettim
Araba kornalarını saydım
Bekçinin düdük sesine sinirlendim
Ve sabah oldu,
Hiç kızmadan kalktım ilk kez
Kahvaltı hiç yapmıyorum,
Çayı da bıraktım
Yalnız tadı çıkmıyor belki de ondan
Çikolatayı da sevmiyorum artık
Ondan nefret ettim
Saçlarıma yıldızları takıp gittiğin gün
Ve o gün ,
Saçlarımı kestirdim kısacık
Yıldızlar yere düştü ve kırıldı,
Üzgünüm………….

MELİKE ÇAM HUBAR/YALOVA

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön