Kızgın güneş ensesine bastıkça,
Ter boşanırdı
Yorgun gölgesi üstüne.
Karasaban dalınca derinlere,
Kıraç toprak izin vermezdi;
İzin vermezdi sürmeye.
Çakmaktaşlar ayağını keserken,
Acı ile adımlardı dağları.
Kıçına batırılan örendire bile,
Sahibinin küfrü kadar
Acıtmazdı canını.
Saban bazı taşa köke takılır,
Kayışı kopardı boyunduruk okunun.
Ekilesi gelirdi buğday yerine
Ama nasıl ve kime söylesin?
Öküzcesi yoktu bu dünya okulunun. ] ]
