Fırtına öncesi sessizlik yoktu
Ve birden koptu yürekte çığlık.
Esen ne , karayel mi?
Yıkıp gitti o dağ gibi yüreği.
Bir fırtına yaşandı ki
Gören de bilen de anlayamadı.
Bilinmezliklerin kumsalında
Adım adım ilerlerken
Batan güneşe bakıp
Yarını göremedi kimse.
Ne gidenden bir haber var
Ne kalanda bir gülüş...
Tükendi mi sevginin çimleri?
Unuttu mu gidenler kalanları?
Güven miydi sarsılan,
Sevgi miydi yok olan?
Darmadağın bir sahil...
Tek başına bir insan,
Kumsalda ayak izleri arar
Boşuna olduğunu bile bile...
