Gri bir kabus sensiz bu şehir,
Kaldırımlar ayağıma dolanıyor,
Y ollar hep aynı caddeye cıkıyor...
Yıldızsız bir gece..
Ve yağmurlu bir hece gibi
Ne bir anlamı kaldı yalvarmanın
Saatlere,günlere
Nede sabahlamanın seni karalarken
Defter köşelerine...
Yirmisekiz ayı
Şu yüreğin en rüzgarlı ve ensevdalı köşesine gömüp,
Ardımda bir dolu yaşanmışlıkla ,
Kalakaldım öylece...
Son sigaranın ,son nefesini sen çektin
O bir izmarit oldu,
Bu masal bir kalp sancısı..
İzmariti yere attın,
Yirmisekiz ayı ellerime...
Bekledim:
Bilirim basılır birde atılan izmarite,
Can çekişmesin diye..
Bir bana döndü güz bakışlar, bir izmarite
Gülümsedi,uzaklaşti ve kayboldu
Gri şehrin ışıklı caddelerinde....
İkiniz de aynısınız demek miydi bu gülümseme,
Öyleydi belkide.
Dumanlı ve yaralı bir izmarite benzedi kaderim.
Ellerimde yirmisekiz ay
Yanımda yokluğun,
Gözyaşlarımı hediye edip geceye,
Bende karıştım usulca
Gri şehrin ısıklı caddelerine....
KİTAP İZLERİ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu
Peyami Safa
Acının ve Istırabın Edebiyatı Peyami Safa'nın "Dokuzuncu Har-iciye Koğuşu", hastalığın pençesindeki insan ruhunun zamana meydan okuyan bir keşfi olmaya devam ediyor. Edebiyatın en temel işlevlerinden
İncelemeyi Oku
