Sahne I
Gir’İştir / Gelişme!dir / Son-uca (G)ebedir...
Dekor: Ölümden bile soğuk bir mevsim; deniz görmeyen kış rengi bir arka odada can çekişen duygulanımlar... Hüzünlerin saçakaltı...
Dekorun orta yerinde.. yağmur bakışlı bir kimse’siz’lik durmaktadır. Bazı ışıklar kısıktır, bazı nefesler kesik... Yürekten atan bir şarkı, bulutları çise çise ağlatmaktadır. Ay ışığı tedirgin adımlarla sızmaktadır sessizliğe.. tutulmuş nefesler belirsiz bir meraktadır...
Sahne II
s’Ona (Y)akındır...
“Kapı..
Açılıp da
Biri giriverecekmiş gibi...*” diye gürler suflör.
Bütün başlar kapıya döner... ama içeri kimse girmez! Belli belirsiz bir esinti yalar geçer kimilerinin yüzündeki çizgileri.. gelen, yokluğudur. Bekleyenleri utandırmamış, beklemeyenleri yanıltmamıştır.
O kadın ki... aslında hiç olmadığı kadar buradadır!
Ve suflör düzeltir:
“Kapı..
Açılıp da
Biri gidiverecekmiş gibi...”
Sahne Son
İş İşten (Bir) Geçmiş’tir
Arka sıralardan bir karaltı alelacele uzaklaşır olay yerinden... Son basamakta beyaz bir kâğıt düşer cebinden.. Umursamaz...
Sahnenin orta yerindeki kalp durur, merak bir kez daha oksijeni dondurur. Suflör boğazını temizler... Okumak için kâğıdı alır eline...
Okunacak hiçbir şey yoktur.
Yaşanmıştır ve bitmiştir.
Bu kez yazılmamıştır!
(* Özdemir ASAF)
'005
]
