Mehtap yok bu gece
tüm ışıklar sönük
zordur kalabalıkta yalnızlık
sözün geçmez kimseye
bir rüya gibidir sanki
bağırırsın,
sesini duymaz gece.
Tek mağduru sen değilsin gecenin,
kış mağduru etme yüreğini.
Hüzünlü mahçup gözlerin.
Diyorsun ki:
Artık soluyorum.
Her sonbahar güller solar.
Unutmaki güzel kız,
ilkbaharda güllerde açar.
Şimdi bir daha düşün,
Feryat için topla kendini,
mutlu yarınlar için,
umutsuz koyma yüreğini.
Okyanustaki son liman değil,
durduğun bu ayrılık kenti.
Hadi,ne duruyorsun,
demir al,
yelken aç,
sevgi limanlarına,
yüreğinden hüznü çıkar,
yüzüne biraz tebessüm kat,
inan ki anlam katacak,
puslu bakışlarına.
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku
