Sevdim, öldüm, yaşadım, acıktım, sıçtım: Kimse görmedi…
Öyle sandım: Bu hayat benim sandım, bu aşk beni öldürür sandım, elbet severim sandım…
Yaşadım: Denedim, taptım, yalvardım, yalnız kaldım…
Sevdim: Annemi, kendimi…
Kendim: Ben olmayan sevdiklerim, babam, kardeşlerim…
Yanıldım: Âşık oldum, oy verdim, küfrettim…
Kimse görmedi herkesi sevdiğimi, kimse anlamadı neden herkesi sevdiğimi…
Âşık oldum: Tanrıya…
Taptım: Sana…
Yalnız kaldım: Komünizme inandım yalnız kaldım, komünizmden vazgeçtim yalnız kaldım, tanrıya inanmadım yalnız kaldım, tanrıya inanmayanları anlamadım yalnız kaldım, yaşadığım her kentten nefret ettim - her kentte yalnız kaldım…
Gözümü kapattım: ‘Ben’i gördüm, ‘an’ı gördüm…
Ben: Kimse görmedi, kimse duymadı, kimse anlamdı...
Herkes: Dedi…
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
