Çocukluğumuzdaki şivekâr.
Damaklarımızdaki izi hoş yâr.
Ne efsunkâr adın ve tadın var.
Adını söyleyince hâlâ içimiz kaynar.
Renk renk, ışıl ışıldı sayende kavanozlar.
Adın akide tadında ballar.
Görünce gözlerimiz parlar.
Biliriz geri gelmez o anlar;
Ama hatıralarımızda ayrı bir yerin var.
Rengin bazen sarı, bazen nar.
Büyüsek de,
Değilsin bize ağyâr.
Adın akide,
Damaklarda tadın var.
Senli hatıralar her dem kapımızı çalar.
Ankara, 19.02.2009 İ.K
