kendi şarkısını söyleyen salyangozun porte çizgilerinde buldum yalnızlığın ritmini
kabuğunun iç duvarlarında saklıdır gün ışığı görmemiş pastoral resimler
ucunun nereden başladığını bilmediğiniz gökkuşağındaki tüm renkler
ve dünyanın tüm güzel yapraklarından yapılmış tuvalleri seçer
ağlayarak gezer diyar diyar salyangoz , yalnızlığın şiirini besteler
ürkek duyargalarına çarpan her bilinmez engel merakını körükler
ve kabulleniştir her geçtiği yer, yalnızlığından sürüp benimser
bazen saatlerce kapanır içine , kırılgandır küser
ama kızmaz insancıklara ne incitir ne kabuğunu terkeder...
salyangoz; "ağlayangöz"!
neden o naif yüreğin bana benzer?
