..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Umutlarım her zaman gerçekleşmiyor, ama yine de her zaman umuyorum. -Ovid
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Sevgi ve Aşk > gürsel çolakoğlu




23 Şubat 2011
Kadınım Yalnızlık Kokuyordu...  
gürsel çolakoğlu
Ya yalan dünya, ya yalan zaman yada yalancı insan… Ya sahte sözler, ya sahte bakışlar ya da sahtekar bir ruh… Ya çakma düşünce, ya çakma aşk ya da çakma beklentiler… İşte karşılaşılanlar ve sonunda aldatılma ya da anlaşılamamanın bıraktığı ve artık şarj edilemeyen bir hayat; gerçek aşktan sonra kalan…


:BGDA:

Kaderine terk edilen bir hayat… Ne duygular, ne düşünce nede taşıdığım beden… Birbiriyle hiç uyumları kalmamış ayrık üçlü… Hayal kırıklığına uğramanın artık bir yaşam biçimi olarak kabullendiği zamanları hatırlayarak güvenini yitiren bir ruh…
Defalarca denenmiş ve her biri başarısızlıkla sonuçlandığında bir öncesini arattıran çözüm önerilerinden bıkan yorgunluğa teslim olmuş düşüncelerim... Hayata dönüş için; çözüm önerisi yeni bir aşk mı yoksa? Ve bunu; ama bu bir teslimiyet değil mi diye sorgulayan benliğim… ve soruya cevabı; “bu gurursuzluk” değil mi? Yeni çözümün eskisinden olan farkı ne? Başına “yeni” kelimesi eklenmesi mi?; Yeni aşk… Kaybedileni bulmanın sevinci mi; bu yeni aşk?.
Sorgulamalıyım, daha çok sorgulamalıyım... Ama sonra mantığım, cevabı hazır olanı neden sorgulamak zorundasın diyor. Ve bu çatışmanın galibi kim olacak düşüncesi. Ruhumla çatışmanın galibi kim olacak acaba? Sonra çatışmanın içinden bir ses; Bu nasıl bir güven; aşık olacağın kadını bulmadan aşık olmalıyım diyebilmek. Sonra; Ne biliyorsun aşık olacağın kadının var olduğunu?
Sorgulama yeteneğimi yitirdiğim, mantığımla duygularımı birleştirdiğim bir an mı bu? Bu ben miyim? ”Evet, ben aşık olmalıyım” diyerek aşık olmanın çözüm olmasını bekleyemeyecek kadar tecrübeli bir insana en son tavsiye bu olmalı herhalde. Ama çaresizliğin öne çıkardığı ruhuma yabancı, yeni bir duygu… Bu benim duygusal zekam mı?
***
Ya yalan dünya, ya yalan zaman yada yalancı insan… Ya sahte sözler, ya sahte bakışlar ya da sahtekar bir ruh… Ya çakma düşünce, ya çakma aşk ya da çakma beklentiler… İşte karşılaşılanlar ve sonunda aldatılma ya da anlaşılamamanın bıraktığı ve artık şarj edilemeyen bir hayat; gerçek aşktan sonra kalan gerçek…
Düşünüyorum, ama o bana bunların hiç birini yaşatmadı ki…
Kimdi yalnızlık kokan, soruyorum kendime.
Bir insanın, hem de böyle zor bir insanın hayatını yeniden çizmek? Ya da ruhunu yenilemek… Hangi enerji bunu sağlayabilir? O enerjinin kaynağı ne olabilir? Yeni bir aşk mı gerçekten?
Aşk ardı hayatı yaşayan yalnız ben değilim ki. Bunu tekrarlamam mı gerekli, bu mu avutacak beni?
Aşkı yaşayanlar ve hala aşık olanların bulunduğu boyuttan çoktan uzaklaştım. Başka boyuttayım artık şimdiye kadar ki dünyamla farklılaştık.
İşte yeni düşüncelerim bunlar. Kimi kandırıyorum, mantığımı mı duygusal zekamı mı, yoksa egomu mu?
Hadi melankoliye dalalım ruhum demekle de nereye kadar avutacağım? Kendimi kandırmak zorunda olmadığımı ne zaman öğreneceğim? Kabul etmeliyim, ama nasıl…
Hadi denesin egom, ama ya sonrası; Çiçeklerin, bulutların, rüzgarın, denizin, mehtabın hatta mahalle arasındaki çocukların sesi… Mutluluk yada huzur için bazen bir tanesinin varlığına sığındığım kederimi paylaştıklarım tekrar kabul edecekler mi temiz dünyalarına aşkın ardından? Ya onlarda küserse… Hakları değil mi? Sonra yine uzun bir sessizlik… Çaresiz değilim, sadece sessizim artık demek istediğim günleri yaşamanın yalnızlığı.
Yüzüme en son ne zaman baktım hatırlamıyorum, Çizgilerimi zaten merak ta etmiyorum. Kişisel temizliğim dışında kendimle de boğuşmuyorum artık.
Sekiz don, sekiz fanila, sekiz çorap, üç gömlek, iki kazak, bir mont… Yedi farklı çeşit paket çorba, yedi siyah çay, yedi yeşil çay ve yedi poşet kahve ve bir fincan… Ve yedi gün tek kişiye yetecek kadar meyve ve donmuş yemek… ve de kullanmadığım odaları ziyaret için saksıda bitkiler. İki günde her birine bir bardak su döktüğüm insan sesine hasret çiçeklerim… Bana muhtaç olan tek canlı; çiçekler… Ne çocuk, ne anne, ne baba nede kardeş… Tozu aylardır alınmamış eşyalar, silinmemiş camlar ve yıkanmamış halılar. Yaprağı kopartılmamış takvim…
Yalnızlığa esir olmak, bir emekli maaşına eş değer iki kira geliriyle…
     Sokakların tenha zamanlarında, gecenin sessizliğinde, trafik lâmbalarının senkronize değişimlerine ve vitrinlerden dışarıyı izleyen mankenlere dalan gözlerim. Melankolinin hangi seviyesinde, neresindeyim? Kurtuluşum yeni bir aşk mı, yoksa insanların benden farklılığını kabul etmek mi?
Narsis miyim gerçekten? Öyle demişti giderken o… Çocuk sesinden bahsettim ya, önceleri okul ve çocuk bahçelerinin yakınından geçerken yorulurdum, anlamak ne zordu, şimdilerde ise her çocuk sesiyle irkiliyor ve düşüncelere dalıyorum. Bir aile kurmanın bedeli nedir diye düşündüğüm zamanları hatırlıyorum. Bağlı kalmak, bağlanmak, kendi rızasıyla insanın tutsak olması… Bir aile oluşturmak ve tutsaklar kampına girmek… Evimiz mi yoksa tutsak kampımız mı sorusunu haykıranların kervanına katılmak… Ama şimdi akşamüstü olmadan evin lambalarını yakıyorum akşama girdiğimi hissetmemek için… Bir çift gözün, tebessümün, bir hıçkırığının, dargınlığının, siteminin, kahkahasının, her yerde bekletmesinin, yatağı yastığı, suyu, yemeği, arabayı, koltuğu, TV’yi paylaşmanın, inatlaşmasının, bilmişliğinin… Onunla hayatı paylaşmanın karşılaştıracağı her şeyin tutsağı olmamamın pişmanlığını unutabilmek için… En hüzünlü, en rahatsız edici saatleri, gecenin başlangıcında ruhun daraldığı, duyguların karardığı, o saatleri hissetmemek için... Kendi kendimi tutsak ettiğimin en belirgin saatleri yaşamamak için... Yalnızlık eşittir özgürlük dediğim zamanları unutmak için… Televizyonda doğa belgeselleri yada filmleri izlemek, hava kararmadan çok önce sinemaya girip geç saatte çıkmak daha neler, neler… Çözüm mü? Cevap elbette koca bir hayır…
Kabul etmeliyim; Kadınımı özledim… Narsis bir adam nasıl özlem duyar sorusunu cevaplayacak olan ben, yine cevabı ona mı bırakırdım? Teşhisin hatalı olduğunu göstermek için böyle davrandığımı söylerdi eminim… Belki de giderken koyduğu teşhis yanlıştı, belki kızgınlıkla söyledi, belki de ben gerçekten narsistim… hadi kabul et, benliğim, ruhum, beynim, tenim, nefesim, hissettiklerim, gördüklerim, duyduklarım, yaşadığım her an.., Kabul edin sizlerde! Yalnızlık kokan benim… Kadınım yalnızlık hiç kokmadı…
     (Gürsel ÇOLAKOĞLU)






Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın sevgi ve aşk kümesinde bulunan diğer yazıları...
Vitrin Gibi Hisseden...
Gardiyan Gölgeler...

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Devlet Adamına Öğüt...
Gelincik Çiçeklerini Gözyaşıyla Sulamak...
Issızlıkta...
Aynaya Yorgunca Bakan Kadın...
Anlamsızlıklarla Kavga Etmiyorum Artık
Emekçi Olmayan Kadın Var mı?
Anneler ve Şehitleri...
Deve Kuşundan Özür Diliyorum.
Düğün Mevsimi ve Havai Fişekler...

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Ah... [Şiir]
Solduk Ama Ölmeyeceğiz... [Şiir]
Damla Gibi... [Şiir]
Bir Çınar Altında Mesela... [Şiir]
Feleğin İşbirlikçisine... [Şiir]
Aşure Gibi Biri İşte... [Şiir]
İsyanım Var... [Şiir]
Libya'dan... [Şiir]
Merhaba Arkadaşım... [Şiir]
Anne İşte... [Şiir]


gürsel çolakoğlu kimdir?

gurselc@hotmail. com


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © gürsel çolakoğlu, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.