"Bazı kitaplar vardır, kapağını açtığınızda içinizden bir ses 'Kahretsin, yine mi sen?' der." — Terry Pratchett"

Uzaklardan Gelen Bir Mektup

yazı resim

Gidiyorum ben anne
Aheste aheste hem de
Süzülerek yok oluyorum senden
Kanım çekiliyor bedeninden
İçimiz geçiyor birden
Dokunamayacaksın bana
İstesen de bilemeyeceksin kokumu
Yüzüm saklı, adım Şanlı
Çehrem hep hayalinde kaldı!
Bak, döndüm sana sırtımı

Saçlarımı tarayıp öremeyeceksin
Parmağın avucumda uyuyamayacaksın
Hiç uyuyamayacaksın anne
Geceleri gündüzlere katacaksın,
Gözyaşlarına boğulacak, hıçkırıklara tutulacaksın,
Boğazında düğümler olacak içini yakan!
Yastıklara sarılacaksın ben diye.
Ve kimse kulağına anne diye fısıldamayacak

Ben güneşi hiç görmedim anne.
Üşüdüm, üşüttün beni.
Sen istedin, ben de gittim
Gidiyorum ben anne,
Ölüme gidiyorum
Anne anne
Neden hala üşüyoruz biz?

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön