insan neden hep eleştirir ki. yani karşısındakini hep küçük, salak, değersiz olarak niteler? neden hep zirvede olan kendisiymiş gibi davranır. nedir bu çelişki anlayamadım gerçekten. kendim de yapıyorum bunu o yüzden. mantıksız olan bu saçma sapan tavrı. sanki dünyayı ben yaratmışım gibi bir tavır takınıveriyorum hiç farketmeden. insanları çok kolay ezebiliyorum. çok karışık kafam bu konuda anlayamıyorum. doğamızda var olan burnu büyüklükle yaşamaya devam ediyoruz işte. bu saçmalığa nasıl ve ne şekilde bir son verilir ya da en azından kendim için konuşayım. ben bu tavrımı sonlandırabilir miyim bilemiyorum. ama umarım kendim dahil çevremdekiler değiştirir bu konuda kendini. yoksa hayat çekilmezliğiyle hepimizi sürüklemeye devam edecek.
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
