kırık bir ayna sahilde kumdan evi süslüyordu
siyah bir şala bürünmüş martı yavaşça sokuldu
ansızın aynanın etrafında dört dönmeye başladı
ağlıyordu aynadaki kanlı siluetine bakarak
bir an birlikte ağladığımızı anladım
tutunacak bir dal aradık birlikte ama nerde
çırpındı son bir gayretle kanatlarını yokladı
yorulmuştu dönüp durmaktan gözlerimi aradı
kaybolan yalnızca gözlerim değildi güneşten
son bir silkinişle ardına bakmadan yürüdü seke seke
gözlerinde son kederi unutmak istercesine denize
„intihar olgusu doğuştan gelmez“
diyenlere inat kimseyi beklemeden
sahilde yalnızca bir kırılmış kanat bırakarak
ömer akşahan
21.11.93 / 01.10.98 /21.02.2003 Ödemiş / Arnstorf / İzmir
