Gözlerime sahraların kumları dolmuş
Dost bildiklerim hep düşman olmuş
Ne etsem tek ben bana kalıyorum
Ellerle ise boş hayallere dalıyorum
Yıllar yılları durmaksızın kovaladı
Garip gönül bocalamaktan bıkmadı
Rüzgar yıkacak bu bedeni artık neredeyse
Hak biraz da gülüş ihsan eylese
Bu dünyada gülmedi şu yüzüm
Doğruluktan şaşmadı bu özüm
Neyleyim hiç dinletemedim sözüm
Oldu işte olsun a gönlüm a gözüm
Sevdim olmadı,sevmedim of yar!
Ben hep yaralara merhem sar...
Bana ise,varsa tek benden fayda var
Bayar kardeş bu yaşam insanı bayar
Uzun yollar tükendi,kısaldı gayrı
Ümit bekleyiş teferruat hayırı
Boşuna arama bulunmaz o vefa
Ancak sonuçta kara yerde sefa.
23.05.2008.İzmir.
Müfide Decdeli.
