Dünyanın sevmeyi sevdiğini sanmıyorum;
Onu nasıl sevdiğimi anladığını da
Işıklı kıyamette hem yükseldim hem düştüm;
Aşktan çıkmış ak aşık gibi sessiz ölmüştüm.
Cümleler sardı beni, cümleleri de aştım;
Yazıya döküldü aşk, ben şiire dönüştüm.
Dünyanın beni duyduğunu sanmıyorum;
O gece nasıl yandığımı anladığını da
Koskocaman bir kaya oynamıştı yerinden;
Sert bir rüzgâr esmeye başlamıştı serinden;
Bir deniz uğultusu geliyordu derinden;
Gidenler de dönmedi gittiği seferinden!
Dünyanın beni anladığını sanmıyorum;
Onun aşkımı anladığını da
Yarınsız aşka düşmek bana hiç yakışmadı;
Aşkı böyle terk etmek ona hiç yakışmadı;
Dersen ki bunca hasret cana hiç yakışmadı;
Severek ayrılmak da sona hiç yakışmadı!
Dünyanın hatırlayacağını sanmıyorum;
Neden unutamadığımı anladığını da
Coşari der alevin içinde kaldı beden,
Aşk ile ayrılığın arasındaydı giden.
Türküler söylese de Ayrılık ölmekten zor.
Hiç kimse bilemiyor başlarına gelmeden
12.09.2021/Samsun
İbrahim COŞAR
