"Yazmak, aslında, 'acaba bu kadar da kötü mü oldu?' sorusuna verilen sonsuz bir cevaptır." - Dorothy Parker (kurgusal)"

Reddediyorum...

Bir minik kuş yuvasında uyuyor masum masum, / Ama yerini söylemem uyanmasın diye, /

yazı resim

Tuhaf bir gecenin yıldızlı, maviş gökyüzünde saklı yüzün,
Ve sarı ışıkların süslediği kaldırımların son nefesi sessizlik,
Su birikintisinin arasına tünemiş sahipsiz bir avuç gözyaşı,
Bir minik kuş yuvasında uyuyor masum masum,
Ama yerini söylemem uyanmasın diye,
Sonsuz çabası utandırsada yuvasına çekirdek kabuğunu sürükleyen karıncanın,
Yinede bir of çekmek geliyor da, ya gururda takılıyor ya gümrükte alıkonuluyor...
Şimdi soğuğa rehin bıraktım donuk bakışlarımı,
Üç gözyaşı damlası aldım karşılığında,
Birini o su birikintisine bıraktım yalnız kalmasın diye,
Diğerini o kuşun yuvasına koydum uyandığında susuz kalmasın diye,
Sonuncusunu avuçlarımın arasına koydum, sana yolluyorum,
İhbar ediyorum özlemini ve sonsuz hapsine sunuyorum.
Onu incitmeyeceğini umuyor ve şartlı tahliyesini reddediyorum...

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön