"Herkesin kendi gerçeği varsa, benimki neden bu kadar erken kalkıyor?" – Dorothy Parker"

Kimliği Yok; Sensizliğin

yazı resim

Tüm,
Bereketlerini sende bırakmış
Uzaklaşıyor mavi bulutlar.
Umutlarımın yeşermeyeceğini
Bile bile
Ömür tarlamı,
Kaçıncı kez harmanlıyor
Hüzün adlı traktör.
Sürücüsü;
Kendini bilmez
Zaman adlı aktör.

Apartman boşluğuna düşmüş,
Güvercin çırpınışlarıdır
Duygularım.
Vücudumda
Emanet gibi duruyor
Çileli başım.
Gittin gideli,
Gözlerimi bağlayıp
Körebe oynuyor benimle, yalnızlığım.
Suçlu mu oldu şimdi,
Bilemediğim alın yazım.

Çöreklendi gecelerime,
Kanatsız leş kargaları.
Akordu bozulmuş
Müzik notalarında;
Doğranıyor benliğim.
Bulunamıyor
Mezarcı,
Nereye gömüleceğim.
Toplanmış bir sürü
Üşümüş anılar sürüsü,
Derinden ağladıkları kesin.

Kimliği yoktur, Sensizliğin…

(9.5.2010 tarihli 8.şiir kitabımdan)

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön