"Bir yazarın en büyük dileği, yazdığı son cümlenin, yayıncısının en büyük kabusu olmasıdır." *Terry Pratchett*"

Kendine Ağla Gülüm!

Bana acıma gülüm... kendine acı! / Gözlerimde doğdun! beddualarımda öleceksin. / Çöller kadar susuz,cesedler kadar ruhsuz, / Yalnızlığınla,yarattığın dağların altında kalacaksın. /

yazı resim

KENDİNE AĞLA!!!

Bana ağlama gülüm...kendine ağla!
Sevdam beni yaksada; küllerimde sen olacaksın.
Pişmanlıklar sarıp sarmaladığında tüm benliğini,
Döktüğün gözyaşlarında tek başına boğulacaksın.

Bana acıma gülüm... kendine acı!
Gözlerimde doğdun! beddualarımda öleceksin.
Çöller kadar susuz,cesedler kadar ruhsuz,
Yalnızlığınla,yarattığın dağların altında kalacaksın.

Bana gülme gülüm...kendi haline gül!
Sen küçük görsende,aşkım dünyadan büyük.
Ayaklarının altına aldığın gururum değil bilesin,
Öldürmeye çalıştığın; seni yaşatan sevgimdir aslında.

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön