"Herkes kendi kitabının kahramanıdır, özellikle de kimse onu okumuyorsa." — Terry Pratchett (Kurgusal)"

İlk Gülücük - 20 -

yazı resim

Yazın kokusu sardı İzmir'i
Dün bu gün evvelsi gün gibi
Sıcaklık nasıl da hemen...
Nasıl da güzel .çime işledi
Oldum olası,bildim bileli...
Çok severim ben İzmir'i
Doğduğum yerden bile çok
Burada vakit geçirdimdi.

Ta,sene yetmiş beşte!
Buradan memlekete...
Gelin gittimdi.
Babamın ölümünden hemen sonraydı..
Yani babam mürüvvet göremedi hiç..
Zaten babam sağ olsaydı
O kahır evliliğim olmazdı.
Kader işte.

Öylesine çekmişim ki...
Muhterem pederime.
Gerçekten kader...
Benzerliğinde bile.
Ben babam kadar...
Yakışıklı birini görmedim daha!
Görsem söylerim vallaha!
Hem gönlü de yakışıklıydı.

Herkes ona hayrandı...
Oçok güzel bir insandı.
Bütün mevsimlerin...
Balı onda kaynardı,vardı.
İşte ben o..
Muazzamanın kızı olarak.
Hazlardayım her şeylerden...
Mümkün mertebe,muntazam olarak.

12.04.2008.İzmir.
Müfide Decdeli.

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön