"Yazmak, varoluşun o lanet olası boşluğunu doldurma çabasıdır; çoğu zaman daha büyüğünü yaratırız." - Franz Kafka"

yazı resim

Eflatundun,
soyuttun sıfır kadar.. Önce gülüşün yakıştı bana, sonra asi bakışların.. Zamansız gelen bir Nuh Tufanıydın.. Yalınayak gelişlerin savurdu benliğimi..

Uzak kıyılara, kör kuyulara kapat beni seninle..
..

Sana uzanmak Eflatun, ellerimle bir heykeli işlemek gibi, aşkı işlemek bedenine.. Dudakların ki yuvasıdır dudaklarımın, bedenin ki resmeder suretime bilmediğim anlamları..

Gelmelisin bana hiç farkında olmadan..
..

Ah Eflatun dokunabilmek sana, uzanabilmek uzak kıyılardan mahrem kuytularına..

Sen ki güldüğünde Acem kentlerinde ateşler yakılır, ateşlerden gizli gülmelisin bana..
..

Mahkumunum gizli dehlizlerinde, gözümü dağlasın bakışların, dudağımı mühürlesin öpüşlerin, yaksın tenimi tenin,buna ihtiyacım var..

Üryanlığın ki gezemediğim bir büyük sahra, aklımın ölüm tarlasında..

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön