Denize karşı,
Yalnızlığı yaktım,
Geçtiler belirsiz bir rüzgara kapılıp,
Anladım,
Kumsalda dalga sesine ezkizdiler,
Sensizliğin kıyısında,
Yürekte mevsim sonbahar,
Tenimi bıçaklayan üşümeler,
Ardımda sahipsiz bir zaman,
Sokak lambalarının yüzüme yansıması,
Herşey buradaydı,herşey eski halinde,
Ve ben,
Denize karşı,
Usulca yokluğunu bıraktım,
Işıkları kovalayan bir gecenin içinde,
İlk kez sensiz ağladım,
Anladım,
Üşüdüm mevsim sonbahar,
Yaktım yalnızlığı,
Isınırım sandım,
Sen yoktun,
Dokunamadım yıldızlara saçlarından,
Toplayıp ne varsa taşıdığım,
Öylece bıraktım....
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
