Ben bir cümleyim,
Ben.
Kendim.
Öznesi benim bu cümlenin,
Ben.
Kendim.
Yaşamanın ta kendisi yüklemim,
Benim.
Kendimin.
Nesnesi bile benim bu cümlenin,
Ben.
Kendim.
Ben cümlesiyim bu cümlenin,
Ben !
Kendim !
Cümle
Soğuk bir Aralık akşamıydı. Ayaz donduruyordu. Sinemadan çıkmış eve doğru hızlı adımlarla yürüyordum. Aziz dostum Serkan' la vedalaşalı on dakikadan az olmuştu. Film Ağır Roman' dı. Etkilenmiştik. Hayatı düşünmeye yolda da devam ediyordum.
