Çöpcüler bana kızıyordu,
Geçtiğim yerlere hüzün döktüğüm için.
Çamaşırcı kadın işi bırakmıştı,
Çıkaramadığından mintanımdan yüreğimin kanını.
Mutsuzum desem yalan olmaz dı ama
Umutsuzluğu da hiç yakıştıramıyordum insanlığıma.
Yaşadım gittim;
Çöpçüler bana gülümsüyor,
Kırıntısını atmıyorum mutluluğun.
Beni bekliyor sofrada ıspanaklı böreğim,
Şimdi cebimde katlı duruyor yár kokulu mendilim.
Mutluyum desem yalan olmaz ama,
Sadece „çok şükür“ diyorum Allah`a.
