"En iyi edebiyat, okuyucunun 'Bunu ben de yazabilirdim!' diye düşündüğü, ama asla yazamadığı edebiyattır." - Oscar Wilde"

Bundandır Böyle

Tabletten önce

yazı resim

Solcu!

Mavi bereli adamlar beklerdi
Bankaları, postahaneleri hatta pastahaneleri
Biri adamın atmosferdendir dedi
Kafandaki uğultular
Salıncakların zincirlerini söktüler sonra
Top oynadığımız arsaya zift döktüler
Ençok annem sevindi
Üstüm temiz, ayakkabılarım sağlamdı
Çitlenbikler sarıdan siyaha yol almış
Boyum bir karış uzamıştı
Uğultular kafamda azalmış
Nereden gelse bir taşa bitecektim
Duvarları boyadılar
Fesleğenleri, sardunyaları, küpeli çiçekleri
Kaktüsleri bile indirdiler balkondan
Belli bir süre camgüzeli olduk
İki parmak daha uzamıştım
Ne sağcı olduk, ne de solcu
Tembihiyle dedemin biz ekmek partisiydik
Duvarları tekrar boyadılar
Avanak Avniye sardık
Deli Ziya ile pire toplayıp, gülüştük
Kaşındık bile...
Zamanını bulup aşık dahi olduk
Muhallebinin sakıncalı,
Keşkülün yasak olduğu zamanlarada
Mavi bereliler beklerdi
Gül çalardık mezarlıklardan

KİTAP İZLERİ

Eşekli Kütüphaneci

Fakir Baykurt

Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön