Zihnimin karanlık sokaklarında yürüyorum uzun zamandır.Ne çok gizli dehlizleri varmış.
Karışık bir labirent.Her köşede küçük gizli sorgu hücreleri.Her birinin içinde sorgu hakimleri.
Aslında kendi isteğimle gelmedim.Hayatımdaki bir kırılma anında atıldım buraya.
Halbuki herşey nasıl da güzel gidiyordu bana göre.Öyle değilmiş meğerse.Yargılanrken öğrendim.
Büyük ihmalden suçlu bulundum.Aslında savunmam iyiydi bana göre."Empatım ben "dedim."İşte" dedi hakim ."Suçunu kendi ağzınla itiraf ettin.Kendini , çocukluğunu,gençliğini ihmal etmişsin hepsi davacı senden.Etrafına çok güzel korku , suçluluk ,mükemmellik duvarları örmüşsün.Hem kimseden izin de almamışsın.Kararım; şimdiye kadar kendine ördüğün bütün o duvarlar yıkılacak.Seni özgürlüğe mahkum ediyorum .Bundan sonra en başta kendini sevecek ve insanlara istemediğinde hayır demeyi öğreneceksin .Bu kararım ömrün boyunca geçerlidir "dedi.
Bu kararla yaşıyorum artık hayatımda . Kendime değer veriyorum.Lakin hayır demeyi öğrenince de insanlar tek tek çıkıyor hayatımdan.Meğer onlar beni değil evetlerimi seviyorlarmış.
Biraz yaralıyım ,zaman zaman zihnimin hem karanlık hem de aydınlık başka köşelerini keşfediyorum.
Kendimi bunca yıldan sonra yeni tanıyorum ve artık hakettiği değeri veriyorum.
Beni ben olduğum için sevenlerle yola devam...
