"Bir yazarın en büyük dileği, yazdığı son cümlenin, yayıncısının en büyük kabusu olmasıdır." *Terry Pratchett*"

Babama...

gittiğine değil,beni de götürmediğine ağlarım....

yazı resim

Adını yazmadım senden sonra,
yangınından kaçırıp gözlerimi
resmine hiç bakmadım.
Her sabah
yokluğunla ıslanan saçlarımı okşadım
şefkatine özenip...

Senin kıyılarından
yelkenlerime üfleyerek açıldım
umutsuzca
umut deryasına.
Adını yazmadım senden sonra
resmine hiç bakmadım.

takvimler şaşırdı senden sonra
büyümedi hiç bir umut
ben de büyümedim gittiğinden beri
bak bıraktığın yaştayım hala
yine de hayatın uzağındayım artık
ve bir hayat uzağındayım.
Ondandır küreklerine hiç asılmadım hayatın
bir dalga beni atar diye kıyılarına.

dost eli puş eline karıştı baba
sancılar birikti bak avuçlarımda
oysa
"yaşlı bir fahişem bile olmadı göğsünde ağlamak için"
yazgım hüzün güzergahı
ve isyanım sadece kendi kulağımda...

Korkarım...
Sana gecikmekten korkarım.
Korkarım...
Sensiz bir gün daha yaşayabileceğimden korkarım
ve korkumu unutmak için
türküler söyler,
Kürtçe ağlarım.
Ama acı,
her dilde aynı tadı veriyor korkarım...

Hüzünler biriktirir,
gizli gizli ağlarım.
Bir tek sana ağlarım.
Hayat beni -ağ-lar...
Hayat beni bağlar...
Hayat beni avlar.....korkarım....

bak bıraktığın yaştayım hala
yol yordam acemisi
saklanır yastığıma
gelemezdim ardından
çocuktum... o yolları bilmezdim.....

... korkarım
Gittiğine değil,
beni de götürmediğine ağlarım...

21.05.2002

*Babamın ölümünün 13.yılı anısına...

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön