Hasretin vecdiyle bir kement attım
Namütenahi olana bir nefes kaldım
Görünmez her şeyi cevher sandım
Her söylenene inandım aciz kaldım
Susup konuşmanın şevkine vardım
Nasılların enginliğinde sade candım
Suallerimde bocaladım naçar kaldım
Cahilliğin hengâmesinde soluklandım
Varlığımda, yokluğumu hiç aramazdım
Çaresizliği acizlere mal eder avunurdum
Zevkin envayisinden pay alır yaslanırdım
Tenimi bulunmazların cazibesine adardım
Aşktan hiç anlamaz, zahirden dem alırdım
Güzelliklerin bu olduğuna kalben inanırdım
Varlığım çekip kuvvetiydi, paramda vardı
Dünyanın bunun için yaratıldığını sanırdım
Zevk alarak yaşamayacak, sade kalacaksak
Hissiyatın kıvamından hiç anlamayacaksak
Hep yanmaktan korkup, anlamsızlaşacaksak
Bu tenler cehennemde birer olacaksa yakacak
Aşk niçin var, sevdayı kimler yaşar o zaman
Mana muhayyilesiyle şöyle düşünelim bir an
Arzı hakikate her an zikreden aşk zade yıldızlar
Aşkın aslen mana içinde yaşandığına inananlar
Nefs terbiyesinde kalanlar buna tam inananlar
Aşkın ahengiyle meşkin deruniliğinde yatanlar
