AHMET TUFAN ŞENTÜRK İÇİN!...
Sözü bir hamur bilip elinde yoğurmuştu
Şiire hizmet için vakfetmişti kendini
Dakikalar gün olup yılları doğurmuştu
Damla damla çoğalıp çiğnemişti bendini
Esentepe ufkundan doğan bir güneşti O
Gökyüzünü süsleyen yıldızlara eşti O
İlhamın anahtarı,nurlu bir yadigârdı
Şiirin sultanıydı mavera ötesinde
Sanki ölümsüzlüğe yol alan bir çınardı
Sevgi,saygı,hoşgörü duyulurdu sesinde
Karanlıkla savaşan asil münevverdi O
Ön saflarda koşturan kahraman bir erdi O
Ruhunda erenlerin ahlâkını yaşattı
Bir karınca misali her dem çalışıp durdu
Etrafını samimi dostlarıyla kuşattı
Merhamet iksiriyle dolduruverdi yurdu
Ermenek’in semaya yükselen sesiydi O
Bir asırdır çalınan onur bestesiydi O
Şiirimiz onunla yüreklere açıldı
Kalemiyle dil oldu ülkemin insanına
Gönül muhabbetiyle kanatlanıp saçıldı
Muhtacız o çınarın ilmine,irfanına
Şiiri gönüllere sevdirdi, tanıttı O
Ankara’dan yükselen görkemli anıttı O
Hasret duygularıyla yolunu gözlüyorken
Üstad’ın hastalığı yürekleri dağladı
Yeni şiirlerini bekliyor,özlüyorken
Ölüm haberi ile şâir ruhlar ağladı
Gider ayak kalpleri tasayla bürüdü O
Arkasına bakmadan sonsuza yürüdü O.
M.NİHAT MALKOÇ
