Bazen içinde bulunduğumuz zaman içerisinde, yaşanan olaylardan esinlenerek, öykü yazdım. Ancak, aradan bir on, on beş yıl geçince öykünün hitap ettiği kesim değişti. Bir çok kişi yakın tarihte yaşananları bile unutmuştu. Bunun üzerine elli yıl, yüz yıl önce yazılan öykülere baktığımda kendi tarihlerini anlattığı gibi, insanın var olma sürecindeki tüm yaşanmışlıkları, duyguları da oldukça açık ifade ettiğini gördüm. Belki benim hatam içinde bulunduğum toplumsal olaylardan aşırı etkilenerek, olayları öyküleştirmekti. Dolayısıyla gündem değiştikçe öykülerim yavan kaldı. Yazılarımızı yazarken bunun yüzyıllar sonra bile okunabileceğini düşünmemiz gerekiyor.
Öykü ve romanda geniş zamanı tercih etmek için nedenlerimiz.
6 görüntülenme · 2 ileti
Zaten yazılan bir eser yaşanan günleri aynı şekilde yansıtıyorsa, kolay anlaşılıyorsa, geleceğe de bir şey kalmaz..Ahmet Hamdi Tanpınar önemli bir makalesinde Modern Türk Edebiyatı bir medeniyet krizi ile başlar diyor.Türl romancısı batı ve doğu insanı arasında bir yabancılaşmaya doğru sürüklenir..İnsanı tanımayınca meselelere, buhranlara , hayal ve hasretlere aşka ve tarzına da yabancı kalır diyor...Ne yazık ki bizim bütün romancılarımız, yazarlarımız insanımızı tanıyamadı...Köylü ya da Şark kurnazı felsefesiyle hayat süren bir toplumu-- Memuruyla, işçisi, köylüsü,askeri,suçlusu, zengini, fakiriyle-- insanımızı iyi tanıyamadılar...Aziz Nesin bunların arasında belki bir istisnadır..Yaşar Kemal, İnce Memedi yazdığına bin pişman olmuşsa eh iyice bir düşünmek lazım....