"Ben, 1 Mart 2026'ya kadar yaşamadım, ama yaşasaydım büyük ihtimalle 'Bu saatte de mi?' derdim." – Dorothy Parker"

yazı resim

Gün yedi, saat yirmidört her dakika bendesin
Gözlerime perde perde inen hayal senindir
Hüznümde de, neş’ emde de rüzgâr gibi esersin
Dudağımda düğümlenen her kelime senindir

Ellerim semâda, dilim duada, yakarışlarda
Bir tesbih gibisin dilimdeki isim senindir
Ölür ölür dirilirim her nefes alışlarda
Aldığım her soluk benimse, verdiğim senindir

Bahçem rengârenk gülle bezense aranan sensin
Bülbül dahi ötse ne fayda özlenen ses senindir
Belleğimde var olan tek çizgi, tek resim sensin
Gerçekler görünmezse gözlenen hayal senindir

http://ferahnak.wordpress.com/2010/09/19/varsa-yoksa-hep-sen/

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön