Kendimi terk etmeye ihtiyacım var! Birgün uyansam ve hiçbirşey hatırlamasam, alışkanlıklarımı da arkada bırakmış olurmuyum? Nefret ettiğim kendimden kurtulur muyum? Kıyafet değiştirir gibi, yeni bir tarz dener gibi, başka bir insan olur muyum?

Yoksa ayaklarım yine bildik yerlerde mi dolaşır, yine aynı sesleri mi arar kulaklarım? Her gördüğüm şeye -artık bilmediğim eskiden kalan aynılığı arayarak- farklı bir gözle mi bakarım?

Yoldan geçen gözüme aşina gelen birini durdurup mesela ” Beni tanıyor musunuz” diyebilir miyim ya da hiçbir şey anımsatmayan birine yaklaşıp, “Kendimi arıyorum, beni benimle aramaya var mısın” der miyim?

Eski korkak halimden sıyrılıp, cesurca bir adım atıp, eskiden ölesiye korktuğum bir şeyi yapmayı deneyebilir miyim, mesela bir boa yılanını boynuma sarmalarına izin verebilir miyim? Ya da yükseklikten deli gibi korktuğum halde, bungee jumping yapmak ister miyim?

Beni sevenler etkilenmez mi bu durumdan? Kendini kaybetmiş benin yanındayken- ne kadar eskisi gibi- kendileri olurlar? Ya beni tanıdığını iddia edenler, onların anlattıklarının ne kadarı gerçek beni yansıtır? Eski ben kendini ne kadar doğru anlamış ve ne kadarını onlarla paylaşmıştır?

En çok üzülen kim olur artık onu hatırlamadığımda? Beni sevenler, yanımda olmak isteyenler, bana beni hatırlatmak için hangi yollara başvurur? Fotoğraflar gelir herhalde önüme, özel bir günde çekilen kamera kayıtları belki de. Güzel anıların yaşandığı güzel yerlere gitmemi de isterler onlarla birlikte.

Peki hangisi doğrudur, geçmiş beni yakalamaya mı çalışmak, yoksa açılan yeni sayfada, içimden geldiği gibi bir kimlik mi yaratmak? O anda bile içimden geleni yapmak ne kadar olasıdır? Hafızam silinmiş olsa bile, kısıtlamalar yok mudur içimde ve önümde?

Peki ya tersi olsa, canımdan çok sevdiğim biri beni hatırlamasa, benim ona karşı tavrım ne olur? Nasıl hatırlatırım ona kendini ve kendimi? Nasıl hisssettiririm ona olan sevgimi, nasıl sağlarım beni yeniden sevmesini? Hiçbir şey olmamış gibi mi davranırım? Yoksa bu yeni duruma alışmak için ona ve kendime zaman mı tanırım?

Ya benden uzaklaşır ve başkalarını seçerse, ya yeni bir hayat kurursa kendine. Ben de onun gibi yeni bir hayat kurmayı başarır mıyım? Onun gibi zihnime bir perde çekip, hayat beni nereye götürürse oraya akar mıyım? Ondan farklı mı olur acılarım, ne de olsa ben geçmiş günlere yad edip, o eski anıları kafamda yeniden yaşarım? Belki onun acısı da yalnızlık olur, belki de yalnızlıkta hayat bulur. Yeni tutarsız, kararsız haliyle bilerek ya da bilmeyerek kırabilir eski kendisini sevenleri. Ya benim gücüm yeter mi onu kırmaya, terk edip giderse beni? Bir gün döneceğini umarak eskisi gibi mi yaşarım? Yoksa onun gibi hayata yeni baştan mı başlarım?

Kaybedecek birşeyi olmayanlar- tercih ederlerse- önlerine gelen fırsatları daha iyi kullanırlar. Riskli, zararlı ya da karlı olup olmadığına daha az bakarlar. Ve tecrübelerden yararlanırlar. Yaşar ve zevk alır ya da yaralanır, sevinç madalyaları gibi hüzün armalarını da göğüslerinde aynı gururla taşırlar. Onları kınayacak ya da alkışlayacak kişiler yoktur ya da olsa da alkışlanan ya da yuhalanan onları umursamıyordur.

İnsan sadece kendi için mi yaşar? Ya da başkaları için yaşadığında kendine ne kadar yaşam payı bırakır? Kendine bıraktığı yaşam payı onu mutlu etmeye yeter mi? Zor bir denge işi.

İki tarafı da memnun etmek mümkün müdür?