Gece yine yanımdaydın. Geçmişi yâd ettik. Gecenin karanlığına aldanıp çakır keyf yapmıştın kendini.
Sen anlatıyordun ben dinliyordum. Sabit konulara takılmıyordun en çok bu huyunu seviyordum.
Lafın birini bitirmeden diğerine geçiyordun.
Ben ise dinlemekle yetinmeyim dost yüreğiyle aşık gözüyle sana bakıyordum!..
Uzun ince parmaklarına, saçını yandan ayırışına, sigarayı kavrayışına, gözlerindeki acı kahveye, dizlerini karnına çekişine, sırtına duvara verişine, bardağı tutuşuna ve serçe parmağını havaya kaldırışına.
Dudağının kenarında eğreti gibi duran gülüşüne, her an ağlamaya hazır gözbebeklerine, acılarla olgunlaştırdığın yüreğine, şangır şungur düş kırıklıklarına, geçmişi süpürürken ağlayışına, Kalbinin sol yanına mim çektirenlere baktım.
Ve yıkılmayan çınar ağaçlarına benzettim seni. Kök salmıştın toprağa da yeniden filizleniyordun sanki.
Gözlerin doluyordu arada bir; biliyordum aksa yaşın kirpiğinden duvar ördüğüm gözlerimi durduramayacaktım.
Öyle ya nerdeyse bütün ömrüne şahitlik etmiştim. Bazen deli yanlarına, bazen sakin sularına.
Öyle veya böyle geçtik zamanın içinden. Gürültülü başlayan bir dostluğun aynı karesiydik, bir albümün aynı anda çekilmiş resmi.
Zaman-zaman bir tasa doğramasak ta acılarımızı, bir lokma ekmeğe yüreğimizi koymuştuk.
Bazen sıkışık başımıza omuz olamasak ta ikimizde biliyoruz ki bir tebessüme, bir seni seviyorum deyişe telafi ediyoruz bunları ne mutlu bize!
Şuan yanımdasın ya aslında aklımdan geçen sana sarılıp uyumak. Ama incitirim diye korkuyorum yüreğini.
Ben severken can yakıyorum sanırım!
Sabah kalktığında öperek uyandırmak var seni ama diyorum ya dudaklarımda gözlerim kadar günahkâr.
Hem sabaha ne kaldı şunun şurasında. Kuşlar ötmeye ev ahalisi uyanmaya başladı.
Yüreğimin sol tarafında uykuya dalan en büyük ödülüm! Ben seni öyle kıyıdan, öyle sahil uçlarından, öyle kordon boylarından felan değil tuzuna aldandığım denizler kadar kocaman seviyorum…