Bir çaresizlik vardır bir de öğrenilmiş çaresizlik. Peki yaşadığımız süre boyunca neden ''öğrenmek zorunda'' oluyoruz?
Birilerine alışmak,birilerinin olmamasına alışmak,kazık yemek,kazık atmak..
Bunlar yani,neden öğrenmek zorundayız?
Öğrendikten sonra malesef uygulamakta zorluk çekmiyoruz.
Özlemek...
Gülüşünü,sarılmasını,kokusunu özlemek..
Ne b*ktan duygu,öyle değil mi?
Ya da alışmak...
Ona olduğu kadar onsuzluğa alışmak,sevgisine,ilgisine alışmak..
Yine hayatımda değişimler oluyor ve ben müdahale edemiyorum,ayak uydurup yaşamak bana düşen.
Şimdiye kadarda öyle olmadı mı zaten?
Ayak uydurdum,yaşadım.Sonuçta hayat ondan aldıklarından değil,ona verdiklerinden ibaret.
Şu noktada bu derin değişimler neler getirip neler götürecek bilmiyorum.Bildiğim ve emin olduğum tek şey var o da birinin beklediği.Beklediğimin beni beklediği...
Ben onu bulana kadarda beni bekleyeceği..
Bi gün yüzümdeki o sahte gülümsemeyi silip,tamamen YENİ BİR GÖKSU yaratacak o kişi.Artık bencil,hırslı olmayacak o Göksu.
Mutlu olacak.Destek olacak..Zaman,zaman,zaman..
Ne kadar daha zamana ihtiyacım var,bilmiyorum.
Zaman kirleten,yakıp yıkan,aynı zamanda eski yıkıntıların üstüne yeni birşey inşa eden tek kavram. Ve biz insancıklar...
Ona muhtacız.Canım her yandığında bi kez daha,daha derinden küfür ediyorum.Yaşadığım sürece,sen düşene kadar böyle olacak.Unutma!
Dualarım seninle;)